DAT ZIJN UW ZAKEN NIET
Misschien is er ergens iemand die dit nog kan uitleggen als een verantwoord loon naar werken.
Maar dat we het niet mogen weten? We kunnen dit natuurlijk ook nog altijd gewoon niet willen weten. Een zorg minder.
(met dank aan hanenwurger)
HIER SPREEKT MEN NEDERLANDS - ICI ON PARLE FRANçAIS
Soms zie je zelf dingen zo klaar en lijken ze zo simpel dat je er niet eens aan denkt om bepaalde denkpistes onder woorden te brengen. Omdat ze zo voor de hand liggen dat iedereen daar toch kan opkomen en het de evidentie zelf is, denk je dan.
Drie weken politieke surplace. Dat moet ik vaststellen bij mijn terugkeer in België. Ergerlijk, dégoutant.
Terwijl wij al jaren, maanden, weken in onze familiale politieke debatten de pasklare oplossing hebben. Kinderlijk simpel.
* In heel België complete tweetaligheid op alle vlakken. Elk document zowel politiek als zakelijk en commerieel, elk uithangbord, elke affiche, elke aankondiging op eender welk vlak. Tweetalig. Tout court. Elke Belg wordt van bij zijn geboorte ondergedompeld in een tweetalig bad. Constante confrontatie met zowel het Nederlands en het Frans in zijn dagelijks bestaan en leven. De twee belangrijkste talen in ons land, jammer voor het Duitstalig gedeelte helaas.
* Iedereen spreekt zijn moedertaal en iedereen begrijpt elkaar. Gesprekken tussen een Vlaming en een Wallon worden gewoon tweetalig gevoerd. De Vlaming spreekt Nederlands en de Wallon begrijpt hem, de Wallon spreekt Frans en de Vlaming verstaat wat hij zegt. Dit consequent doordrijven in interviews, discussieprogramma’s en politieke debatten op tv. Michel Maingain spreekt Frans en Bart de Wever dient hem van antwoord in het Nederlands.
* Kieskringen worden afgeschaft en in heel België kan men voor Kamer en Senaat stemmen op identieke lijsten, dezelfde partijen, dezelfde politici. In Oostende ook voor FDF en in Arlon evengoed voor CVP-NVA.
* Elk TV programma zonder uitzondering, zowel in Vlaanderen als in Brussel en Wallonië wordt tweetalig ondertiteld en dit op élke Belgische zender, zowel openbaar als commercieel. Van Ketnet tot de kinder tv op La deux, van Flikken tot Striptease, van de zevende dag tot Mise au point. Elke buitenlandse film en serie wordt in de oorspronkelijke taal uitgezonden (niet gedubd) en tweetalig ondertiteld. En Radio1 en Klara zijn tot in het zuidelijkste puntje van België moeiteloos te ontvangen, net zoals alle Vlaamse tv-zenders. Ook 1.605.000 Walen zullen dan eindelijk kunnen meeleven met het sprookje van Sara.
Van de verschillende regeringen blijft men af, buiten de wijziging naar tweetaligheid - dat heeft nu ondertussen toch al genoeg geld gekost - en ons koningshuis laten we ook maar voor wat het is want de Belg heeft nood aan reality-soaps, docu-drama’s en -alweer- sprookjes. Een president kost ook geld. En stel dat die de man wordt van Phaedra.
Simpel. Te simpel? ‘Onmogelijk!’ werpt u op? Leg me uit waarom. Het zal inderdaad flink wat aanpassing vragen en het zal een klik in ons hoofd vereisen plus een aantal “overgangsjaren” maar verder zie ik enkel voordelen. En we moeten weer naar langtermijndenken, wat te weinig gedaan wordt de dag van vandaag. We hebben ons toch ook aan de euro aangepast?
En anders dan moet het land misschien maar gesplitst worden, dan zal er niets anders opzitten. Ik wil direct aansluiten bij Nederland.
Voilà. Yves Leterme, waar wacht u op? Of zal ik het eens persoonlijk komen uitleggen?
DE STEEN DES AANSTOOTS
Helaas, Zuster Monica (klik hier voor details). Een naaktfoto krijg je ook nooit meer weg eens die gepubliceerd is op het wereldwijde net. De wetmatigheden van de cyberwereld. Rien à faire.
“Iedere ochtend sjees ik al fietsend naar school, waarbij ik toch wel enkele verkeersknelpunten kruis. Zo steek ik ondermeer de niet te onderschatten Dampoort over. Ik ondervind daarbij echter weinig problemen. Meer zelfs, het gevaarlijkste punt op mijn route bevindt zich voor een school notabene. Fietsers die hun leven willen wagen, passeren best tussen half 8 en kwart over 8 aan de katholieke basisschool Sint-Bavo in de Apostelhuizen.
Nu is dit natuurlijk wel een smal straatje, waar dan ook nog eens auto’s geparkeerd staan. Dat verhindert massa’s dwaze ouders van het in kotskleurige uniformen gewurmde kroost dat er schoolgaat echter niet om gewoon midden op straat stilstand te houden - liefst zo dat aan geen van beiden kanten een fietser langs kan - , zoveel mogelijk deuren van de wagen te openen - liefst zonder eerst te kijken of er nog andere weggebruikers zijn - , rustig de tijd te nemen om vijf kinderen en zeventwintig boekentassen uit te laden, daarbij vooral kleuters uit het oog te verliezen zodat die de doortastende fietser die toch langskon even flink kunnen doen schrikken door plots van achter de wagen op te duiken, en dit alles liefst ook zo lang mogelijk te laten duren. De wagen daarachter creëert op zijn beurt dezelfde situatie en die daarachter ook nog eens, zodat het humeur van de reeds geërgerde fietser helemaal om zeep geholpen wordt omdat zijn amper zeven minuten durende fietstocht naar het werk met maar liefst twee minuten wordt verlengd en vooral wordt bemoeilijkt door een mijnenveld van boekentassen, autodeuren en als eendekroos vermomde ukken. Verschrikkelijk.
Ik walg van het bekakte volk dat enkel omdat het zijn kinderen daar dropt, meent dat de straat zijn eigendom is, van het soort onnozele, leeghoofdige truttenmoeders die geen benul van het verkeer hebben en het type drukdoende vaders dat de verjaardagen van zijn kinderen niet uit het hoofd kent en al gsm’end aan het stuur zit. Ik walg vooral van de school zelf, wiens betrokkenheid bij het verkeer en de schoolomgeving zich beperkt tot het ophangen van ‘zone 30′ -affiches, maar zich verder niet realiseert dat het nog maar in overweging nemen een aanvraag te doen om die drie parkeerplaatsen voor de school af te schaffen en een ‘kiss and ride’-zone aan te leggen, al een hele stap voorwaarts zou zijn. Ik walg - wat zeg ik, ik gruwel - al evenzeer van de schoolmasteldie op de situatie - zijnde: onschuldige, weliswaar nors kijkende fietser wordt gehinderd door egoïstische eigenaars van dikke bakken - dwaas staat te kijken zonder te reageren, daarbij haar armen fiks tegen de boezem aandrukkend, maar nergens beseffend dat ze ook wel eens iets mag signaleren. Ga catechese geven, mens. Idem voor haar collega - half vrouwmens, half non - die al even onwetend aan de andere ingang staat, met haar gedachten bij de 24 identieke knutselwerkjes die om half 4 keurig in het gelid zullen staan.
En zo wordt dag na dag na dag - want écht iédere dag speelt zich deze situatie af - mijn woede en ergernis tegenover dit bekrompen schooltje met zijn antieke, in groene tinten gehulde, waarden gevoed (’ondanks de moderne infrastructuur, zijn we een school met traditie’) , tot ik er op een dag zal gaan solliciteren, er een paar weken het subversieve varken ga uithangen, een tweetal menopauzerende mastellen het prepensioen injaag, de ongetwijfeld stijf van fatsoen staande directrice een hartaanval bezorg en uiteindelijk zelfs enkele leerlingen laat ervaren dat er op school ook gelachen mag worden.
In afwachting hou ik het maar bij stukjes als deze, doen ook deugd.
Deel II - 2 dagen later…
Amper was het bovenstaande stukje gepost of mijn hele betoog werd schitterend geïllustreerd op zowel rechtstreekse als onrechtstreekse manier.
*Kinderrechtencommissaris Ankie Vandekerckhove vertelde op het lerarenevenement Leraar van het Jaar over haar eigen lagere schooltijd. Toen ze 11 was, veranderde ze van school en kwam ze in een groene school in Gent terecht. ‘Geen groene school in de betekenis van milieuvriendelijk’, verduidelijkte ze. ‘Een gevangenis was het’ voegde ze er aan toe. Ik was op zijn minst tevreden met deze bevestiging dat Sint-Bavo géén toffe school is.
*Net die ochtend was ik als gewoonlijk weer door het smalle straatje Apostelhuizen gefietst waarin Sint-Bavo gelegen is. Het was bijna acht uur en als wou iemand mij eens flink beetnemen, hield alweer een dikke wagen in het midden van de straat stil, de deuren wagenwijd open zodat een fietser niet langs kon. Is het zoveel gevraagd de deur te sluiten? Mijn reactie bestond uit hevig bellen en een zuur gezicht trekken zoals alleen ik dat kan. Ik hield halt op amper enkele centimeters van de autodeur. De chauffeur, precies het soort vader dat ik voor het gemak maar even vooroordelend schets als een blaaskaak, wilde net instappen na het droppen van zijn kleuter, en keek me uitdagend in de ogen. Hij vertraagde daarop nadrukkelijk zijn bewegingen om in te stappen, wat mij, flink geagiteerd en de man in de kaart spelend, een ‘Komaan, zeg!’ liet uiten. De man keek me schijnbaar kalm aan en antwoordde met een laconiek maar tegelijk verontwaardigd ‘Rustig maar’ of iets dergelijk, waarop ik haast brul: ‘t Is hier wel élke ochtend hetzelfde!’. Waarop de man mij, nogal ondoordacht en verrast, toesnauwt: ‘Neem dan een andere weg hé!’.
Voilà, de redenering die ik in mijn vorige post min of meer voorspelde door te stellen dat dit soort mensen meent dat de straat van hen alleen is. Die man heeft natuurlijk gelijk, niet? De straat is enkel voor auto’s, bestuurd door mensen die hun kinderen naar deze ‘traditionele’ school sturen. Het staat nog nét niet aangegeven aan het begin van de straat. Fietsers moeten maar een omweg nemen, dat spreekt toch vanzelf. Er zijn toch straten genoeg in Gent? Nee, als gewoonlijk, komt een mens alweer pas een minuut later op tal van prachtige replieken op zo’n idiote uitspraak.
Ik kalmeerde vlug hoor, ik had uiteindelijk een mooie bevestiging gekregen van mijn redelijk ongefundeerde beledigingen in het eerste artikel. Maar het geeft me eindelijk ook de energie om nu eindelijk eens een schrijven tot de school te richten waarin ik hen op mijn eigen furieuze wijze eens wijs op het gebrek aan verantwoordelijkheid en sensibilisering. Straks even alles lekker op papier zetten.”
VAKANTIEZUCHTEN
Vierduizend tweehonderd kilometer. Twee en een half uur file. Waarvan één uur voor de Sint Bernard tunnel in Zwitserland en één en een half uur tussen Leuven en Aalst laat op de eerste zondagnamiddag van de vakantieperiode.
Tweeënveertig espresso’s. Barmannen die je belonen met hun meest charmante en goedkeurende glimlach wanneer je op hun vraag “Café Americano?” gespeeld verontwaardigd ‘no!’ antwoordt. Voor zestig cent een koffie die beter smaakt dan de beste praline van Marcolini. Koffie en Italianen. Koffie en ik.
Zevenentwintig dorpjes en stadjes. San Gimignano, Volterra, Montepulciano en Pienza, hoe mooi ook, laat ze links liggen. Die bezoek je de eerste keer wanneer je in Toscane komt. Nadien spring je er hooguit binnen in een bar voor een tussenstop en stel je vast dat er nog steeds te veel toeristen zijn. Druk in Italië? Niet wanneer je van het geijkte pad afwijkt. In veel dorpjes loop je gewoon alleen en ze zijn even schilderachtig. En in een ander komt de enige andere toerist me (o wat heerlijk) de weg vragen alsof ik er al jaren woon.
Honderdeenennegentig Etruskische overblijfselen. Elevendertig kerken en abdijen. Geschiedenis, Romaanse kunst, Renaissance. Van de schoonheid en de troost. Ik zal er jullie niet mee vervelen. Daarvoor bestaan er genoeg naslagwerken en gidsen.
Zoveel Italianen, zoveel tegenstellingen. Stijlvolle Italiaanse mannen in strakke pakken aan de bar snel hun ristretto nippend, zelfs bij 36° met een elegante schwung alsof ze met hun das aan geboren zijn. Even elegante Italiaanse vrouwen, maar wat een vreselijk stijlloze bling bling. Versace en Gucci zijn nooit veraf. Of tenmiste een nog slechter en smakelozer afkooksel. Geen vrouw zonder glitter. En alle mooie vrouwen werken als decorstuk bij de televisie. Een hele dag door talkshow. In alle bars. En Nicolas Cage die Italiaans spreekt.
Eenvoud en simpelheid dan weer in de afgelegen dorpjes waar de mama’s nog op de stoep buiten zitten met schort aan en de mannen samentroepen op de pleinen wars van enige modebewustheid. Waar in de smalle straatjes clichégewijs nog steeds de was te drogen hangt, de luiken een hele dag gesloten zijn om de hitte buiten te houden, de bloemen uitbundig bloeien en de katten luiweg op het midden van de weg liggen. Maar overal, stuk voor stuk, van in de grootste stad tot in het kleinste dorpje, Italianen die met evenveel hartstocht en gepassioneerde gebaren hun woord doen. En je schuchtere pogingen om hun aan te spreken in hun eigen taal enthousiast belonen met een waterval van Italiaanse volzinnen waar je maar de helft van meepikt. Heerlijk.
Het land waar op elke pizzeria en osteria dag en nacht het bordje “aperto” hangt, ook al bewijzen de neergelaten rolluiken het tegendeel. Het land waar een een uitbater van een baancafé niks anders te doen heeft dan een hele dag op zijn terras te wachten op de enige passant van de dag. Het land waar er jobs bestaan met functie-omschrijving “verkeerslichtuitbeelder” wat inhoudt een hele dag een verkeersbordje met een groene en een rode kant omdraaien. Het land waar je dood wordt aangekondigd op grote panelen midden in de stad. En waar die doden hoofdzakelijk diep in de tachtig blijken te zijn. Waar je onbezorgd je sleutel op de deur laat zitten aan de buitenkant. (Omdat je even binnen bent of net even buiten bent?) Het enige land waar je ongeneerd tegen dertig per uur met een triporteur kan rondrijden met een hele resem geduldige chauffeurs achter je.
Het land van Berlusconi. Ook. Het deerde me niet. En de Italianen evenmin, leek het me. Ik ben er dol op.
DE ZOMERHIT IN BELLA ITALIA
En ik kan ze geen ongelijk geven, die Italianen.
Tweehonderd kilometer lang op repeat (x10) tot de tekst helemaal ontleed is
en het nog steeds mooier wordt.
Mogen ze voor mijn part twee maand lang elke dag minstens één keer draaien op Radio1. (hint hint!).
A te che sei l’unica al mondo
L’unica ragione per arrivare fino in fondo
Ad ogni mio respiro
Quando ti guardo
Dopo un giorno pieno di parole
Senza che tu mi dica niente
Tutto si fa chiaro
A te che mi hai trovato
All’ angolo coi pugni chiusi
Con le mie spalle contro il muro
Pronto a difendermi
Con gli occhi bassi
Stavo in fila
Con i disillusi
Tu mi hai raccolto come un gatto
E mi hai portato con te
A te io canto una canzone
Perch? non ho altro
Niente di meglio da offrirti
Di tutto quello che ho
Prendi il mio tempo
E la magia
Che con un solo salto
Ci fa volare dentro l’aria
Come bollicine
A te che sei
Semplicemente sei
Sostanza dei giorni miei
Sostanza dei giorni miei
A te che sei il mio grande amore
Ed il mio amore grande
A te che hai preso la mia vita
E ne hai fatto molto di piu
A te che hai dato senso al tempo
Senza misurarlo
A te che sei il mio amore grande
Ed il mio grande amore
A te che io
Ti ho visto piangere nella mia mano
Fragile che potevo ucciderti
Stringendoti un po’
E poi ti ho visto
Con la forza di un aeroplano
Prendere in mano la tua vita
E trascinarla in salvo
A te che mi hai insegnato i sogni
E l’arte dell’avventura
A te che credi nel coraggio
E anche nella paura
A te che sei la miglior cosa
Che mi sia successa
A te che cambi tutti i giorni
E resti sempre la stessa
A te che sei
Semplicemente sei
Sostanza dei giorni miei
Sostanza dei sogni miei
A te che sei
Essenzialmente sei
Sostanza dei sogni miei
Sostanza dei giorni miei
A te che non ti piaci mai
E sei una meraviglia
Le forze della natura si concentrano in te
Che sei una roccia sei una pianta sei un uragano
Sei l’orizzonte che mi accoglie quando mi allontano
A te che sei l’unica amica
Che io posso avere
L’unico amore che vorrei
Se io non ti avessi con me
A te che hai reso la mia vita
Bella da morire
Che riesci a render la fatica
Un immenso piacere
A te che sei il mio grande amore
Ed il mio amore grande
A te che hai preso la mia vita
E ne hai fatto molto di pi?
A te che hai dato senso al tempo
Senza misurarlo
A te che sei il mio grande amore
Ed il mio amore grande
A te che sei
Semplicemente sei
Sostanza dei giorni miei
Sostanza dei sogni miei
A te che sei
Semplicemente sei
Compagna dei giorni miei
Sostanza dei sogni mie
HUIZE AVONDROOD
Piombino is het soort badstad die we kennen uit oude Italiaanse films. Vergane glorie. Straten vol bejaarden. La Esterella en Yvonne Verbeeck, die ik in mijn verbeelding ’s avonds al op de dansvloer van een jaren vijftig feestzaal zie staan, dansend op levend orkest met zang van Perry Como. Schitterende decors voor nostalgische reclamefilmjes. Ik kijk mijn ogen uit. En bedenk daarbij alweer hoe relatief alles is.
DE ETRUSKISCHE KUSTLIJN
Verlaten wegens onondekt of onbekend? Of gewoon niet blits genoeg? Wat mij betreft, in één woord: zalig.
VAN PIAN DI MASSIONO NAAR PINCETTO
Perugia is een grote stad bestaande uit het centro storico op de heuveltop en een steeds verder uitdeinende benedenstad. Je kan het verkeer op het spitsuur vergelijken met dat van Brussel. Zaak is dus van zo snel mogelijk de auto kwijt te raken op een parking in het nieuwe deel om geen halve dag te verspelen. (Naar eender welk centro storico rijden is zowieso onbegonnen werk.)
In vergelijking tot de vorige keren dat ik er was, valt er nu van in de verte een rode slang op die zich naar de oude bovenstad slingert. Gefascineerd door het gevaarte en het futuristisch speeltuigje dat zich voorbeweegt op die slang vergeet ik even netjes voor te sorteren maar de hoffelijke Italiaan achter mij laat me netjes voorgaan. – Het cliché van toeterende en opgewonden chauffeurs is naar mijn ervaring al enige jaren compleet verleden tijd – Maar de slang dus. Die moet ik volgen, dat wil ik zien. Ik vind een parking netjes onder de “spoorbaan” en het enige wat ik moet doen is deze volgen om aan een halte te komen aan wat dus de “mini-metro di Perugia” te zijn.
Alles in de omgeving van deze “mini-metro” blijkt nog in volle aanbouw te zijn. De mini-metro is pas open sinds 8 juni jl. En dat is er duidelijk aan te zien. Ik ben opgetogen. Schitterend. Iets wat ik enkel op tv zag in Japanse steden en bij de Jetsons. Pretparkachtig, futuristisch. Mini metrostelletjes als skicabines die zich aan elke halte openen zoals liften. Compleet automatisch, zonder bestuurder. Om de minuut stopt er een “cabine”. Eindhalte een prachtig volledig nieuw aangelegd station, een architecturaal waw-pareltje (update na gesurf: tja, van Jean Nouvel, verbaast me niks!), compleet geïntegreerd in het oude stadgedeelte. Een aantal roltrappen brengen je in het hart van de stad. Ik ben laaiend enthousiast. Mooi, mooi! (Ik sta net niet te springen.)
Bij de terugkeer in de namiddag besluit ik om te blijven zitten tot het eindstation aan de voet van de stad. Ik wil dit wel helemaal ontdekken. Mijn enthousiasme wordt er alleen maar grote op. Een compleet nieuw aangelegde en weids uitgestrekte pendelparking, nieuwe toegangswegen, rond het station een klein winkelcentrum, nog in volle aanbouw. Het enige wat mijn enthousiasme tempert is de desolaatheid van de omgeving. Ik ben op drie na de enige passagier en er is omzeggens geen beweging. Op de parking staan verhoudingsgewijs heel weinig auto”s. De andere metrostelletjes die me kruisen zijn bijna allemaal leeg. Er is omzeggens geen beweging, buiten de werklieden die aan en af lopen en de laatste hand leggen aan de gebouwen. En het enige wat ik kan denken is laat dit geweldige project toch slagen. Dit is een oplossing dit is een stap in de goede richting.
Geen idee hoe het project ontvangen is in Perugia, geen idee wat de mening van de inwoners is en geen idee of het verkeer er door afgenomen is en of het een slaagkans heeft. Misschien liggen de haltes die nu nog spiksplinternieuw en schitterend schoon en clean ogen er binnen een aantal jaren vervallen en verwaarloosd bij en is de parking overwoekerd door onkruid. Ik hoop van niet. Ik wens Perugia veel succes met dit project en hun poging om het mobiliteitsprobleem op te lossen. Dit stadsbestuur maakt er in elk geval werk van.
ROEPING IN EEN TOSCAANSE VALEI
Net wanneer ik, zwaar onder de indruk van de Gregoriaanse gezangen in een zuiver en puur schitterend voorbeeld van Romaanse architectuur, de prachtige Abbazia di Sant’Antimo, gelegen in hét perfecte voorbeeld van het Toscaanse landschap geknipt voor een ansichtkaart, bedenk dat de Kerk ons toch ook bijzonder veel schoonheid nagelaten heeft en s’avonds nog steeds overweeg om uiteindelijk toch nog een contemplatief leven te gaan leiden in volledige afzondering onder het motto “ora et labora”, heb ik voor het eerst na tien dagen toegang tot het internet en brengt Zuster Monica me weer met beide voeten op de grond én in de wereld. Oef. Jeugdtrauma’s door negen jaar indoctrinatie door een “gelijkaardige” kloostergemeenschap van het internaat doemen op. Weg nonnen en kerk. Laat mij maar de kunst.
MASSA MARITIMA - VAN ONZE VERSLAGGEVER TER PLAATSE
Op een smalle landweg tussen Massa Maritima en Montebamboli werd bijna een historisch gebouw vernield. De Belgische toeriste G.V. hield halt om een Middeleeuws overblijfsel te bewonderen. Bij haar vertrek kwam uit tegengestelde richting een triporteur aangereden waardoor de toeriste diende achteruit te manoeuvreren om deze de nodige ruimte te geven om te passeren. Ze raakte hierbij één van de steunpilaren van het oude wasbekken. Door een snel remreflex kon een ramp vermeden worden. Het monument hield stand maar moest in allerijl gestut worden. Verder was enkel materiële schade aan de auto.
Tja, ze moeten hun land dan ook maar niet volstouwen met bezienswaardigheden waardoor je niet weet waar eerst kijken. Ze zoeken het zelf.
(dat stutten was een voor de hand liggend grapje, voor alle duidelijkheid)
FESTIVAL LYRICO DELLA TOSCANA
San Galgano ligt amper op vijf kilometer van ons huis. Twee jaar geleden werd ik betoverd door deze mysterieuse abdij-ruiïne. Een bijna mystieke ervaring, ronddolen zonder één enkel andere toerist in een compleet leeg overblijfsel van wat ooit een bloeiende gemeenschap was. De vogels die er in nestelden en rondvlogen versterkte dat gevoel enkel maar.
Hier keek ik dus echt naar uit. Bij aankomst bleek het echter al veel minder rustig. Meer toeristen en veel meer bedrijvigheid. In de ruïne een tribune en een podium waarop ijverig decorstukken gemonteerd werden. In het kader van het jaarlijks opera-festival, bleek bij het bezoek aan de bookshop. Een beetje ontgoocheld, maar tegelijk alweer enthousiast wordend over het feit dat mijn aanwezigheid net midden in dat festival viel. Dat zou een heel andere belevenis worden. Lang moest er niet nagedacht worden over de aanschaf van een kaart.
De opera trok een zeer gevarieerd publiek. Fijngehakte Italiaanse dames in avondjaponnen en heren in smoking maar ook Nederlandse toeristen die zo uit hun caravan gestapt leken. Met shorts en mouwloos t-shirt. Opvallend was ook de aanwezigheid van Italiaanse kinderen. En deftige gehandschoenende dames die naast een elegant avondtasje ook een koeltas meedroegen. Met witte wijn, bleek achteraf rondom mij. Wat een feest.
De opera was, voor zover ik er verstand van heb, niet echt buitenmatig of uitzonderlijk goed. Correct zonder meer. Maar het kader was dat wel. De glasloze ramen werden ingenieus opgenomen in het decor, de uitstekende afwisselende belichting zorgde voor een aparte en bijna betoverende sfeer waarin ik genoot van Mozart. Na afloop viel iets me echter bijzonder tegen. Terwijl ik in België al applauzen meegemaakt heb van minstens tien minuten kon er hier echter amper een beleefd bedankingsapplausje af. Mensen vluchtten weg en drumden me uit de rij. Terwijl het echt toch helemaal niet slecht was. De zangers en figuranten waren nog maar nauwelijks allemaal op het toneel verschenen om afscheid te nemen of de abdij was al voor drie kwart leeggelopen. Jammer.
De dreef naar de abdij geurde op de terugweg bedwelmend heerlijk naar lindebomen, voor mij liep al een gehaaste muzikant met een cello op de rug. Het leek echt wel routine geweest te zijn. De heerlijke wandeling om één uur ’s nachts met een schitterend verlichte ruïne achter mij latend was dat echter niet. Een geweldige avond.
Rond de molen huizen hele families hagedissen. Aan de voor- en achterkant. Prachtig om ze in de weer te zien. In Popolonia zie ik er ook, maar van een heel andere soort. Voorhistorisch bijna. Opmerkelijk. Rond de beek vliegen massa’s zwarte libellen. Nog nooit gezien. Onbekende visjes. ‘ s Avonds lichten ontelbaar vuurvliegjes op in de kamperfoeliehaag als schitterende kerststerretjes. Feeërik. Met het hoestend geluid van een mij onbekende vogel. Of was het toch een everzwijn? (neen echt niet)
De ingang van het huis is begroeid met wat ik in eerste instantie identificeer als een wingerd. Net zoals er bij mij thuis één tegen de gevel groeit. Identiek. Naar het einde van de eerste week zie ik reuzegrote rode bloemen. Die heb ik nooit gezien bij mij. Geen wingerd dan toch? Ik zou gezworen hebben van wel. Of is het zachtere klimaat gewoon de reden van het verschijnen van deze bloemen?
Rond Montebamboli - een dorp met vijf huizen en vijftien agriturismo’s - groeien er zomaar massa’s passiebloemen over afsluitingen en hekken. Een lesje biologie want de overgang van bloem naar vrucht is in alle mogelijke fasen te bewonderen. Leerrijk en mooi.
Aan zee is de begroeiïng opvallend verschillend van het binnenland. Reuze-agave’s met bloem, massa’s cactussen. Maar overal de kenmerkende cypressen en breed uitwaaierende pijnbomen.
En overal, in elk steegje, in het piepkleinste hoekje, in het meest afgelegen bergdorpje, de typisch verzameling potten met succulenten, cactussen, pelargoniums, aspisdistra’s.
Bij mijn thuiskomst zit ik vol tuinplannen en ideeën. Deze worden snel de kop ingedrukt wanneer ik geconfronteerd word met een vijftien centimeter hoog grasveld, een door onkruid overwoekerde border, the invasion of the garden snatcher met name de winde, verdorde en vernielde plantenbakken (storm?), een verwoest vogelbadje, een nog triestiger viburnum haag waarvan ik gedacht had dat ze zich bij mijn terugkeer wonderlijk zou hersteld hebben, en - o drama - een vijgeboom die alle tekenen vertoond van herfstgedrag, verdorde en afgevallen bladeren incluis.
En een naar alle waarschijnlijkheid overreden kat met een gebroken schoudergewricht en voorpoot én het vooruitzicht op een amputatie.
Om te janken.
MULINO DI FROSINI
Het huis wat ik in eerste instantie gevonden én gereserveerd had bleek uiteindelijk niet vrij. Een Italiaanse vergissing. Het was vier maand geleden dan ook niet simpel nog een ander huis te vinden dat aan mijn voorwaarden voldeed. Voorwaarden als daar waren: absolute privacy, geen andere huurders, geen inwonende eigenaars en geen ander huis in de buurt. Volmaakte rust en afzondering. Mits een paar toegevingen (geen heuvel maar een dal en iets meer naar de kust dan richting Umbrië) viel de keuze -en gok- op de Mulinetto di Frosini. In de nabijheid van de mysterieuze Abbazia San Galgano, die ik al eerder bezocht had.
Spannend afwachten. De omgeving was alvast veelbelovend. Het huis lag onzichtbaar vanop de weg en met een ingangspoort zodanig goed verborgen dat ik er twee keer voorbijgereden ben zonder ze op te merken. Een lange oprijlaan naar een dal met de surprise. Zoals de naam het al zegt geen Toscaanse villa maar een perfect opgeknapte molenhoeve die binnenin eerder Siciliaans dan Toscaans aandeed. Genoeg plaats voor tien personen. Keuze uit vijf bedden en twee badkamers. De eigenaresse heeft zich uitgeleefd in de decoratie. Een overvloed aan prullaria, een interieur waar ik zelf nooit zou kunnen in wonen maar wel smaakvol bijeengezocht en geëtaleerd. Op het eerste gezicht schitterend anders, stijlvol, aangenaam, bellissima en volmaakt. Geknipt uit een cosa nostra film, vooral wanneer later de zon binnenviel, gefilterd door de witte linnen gordijnen. Aan alle kanten terrasjes en verborgen hoekjes op een groot domein, afgeboord met een kristalhelder riviertje, diep genoeg om wegens de variabele diepte of te zwemmen of pootje te baden.
Eens de eigenaars vertrokken en ik wat kon op ontdekking gaan, bleek het op het tweede gezicht echter minder comfortabel dan de ontdekking in Levroux (prijs/kwaliteit!). Geen afwasmachine, geen bad maar een piepkleine douche. Had ik daar overgekeken in de omschrijving? Geen strijkijzer en strijkplank. Geen stofzuiger. Glazen, borden, bestek en keukengerei die een afwasbeurt nodig hadden voor ze klaar waren voor gebruik. En geen geschikt terrasmeubilair behalve in een schaduwrijk hoekje aan de achterkant. Zoveel als la signora zich binnen uitgeleefd had in het decoreren, zo weinig had ze aandacht geschonken aan de buitenkant, wat volgens mij veel minder moeite gekost zou hebben voor het waw-effect.
Koud. Kil. Vochtig. Dat lag natuurlijk geheel aan mezelf en aan mijn humeur, dat door de aanhoudende regen van de eerste dagen ernstig tot onder het vriespunt gedaald was. Toscane en regen! Betaald voor zon en ik had een dikke trui nodig. Aan geen kanten kreeg ik het warm dus wat kon er beter op gevonden worden dan de reuzehaard in de toch echt wel zeer gezellige zitkamer aan te steken. Geen goed idee bleek tien minuten later, toen ik kuchend en bijna bedwelmd het huis uitgerookt was.
Twee personen verkleumd om negen uur ’s avonds buiten voor een huis waar tien personen in terecht kunnen. Je moet het maar doen. In heel het huis rook het tot drie dagen later nog naar gerookte Parmaham. Wat best meeviel achteraf gezien. Slechter kon niet meer en dat werd het ook niet. Drie dagen later bleek Toscane te zuchten onder een hittegolf met temperaturen van 36° en meer en konden we alleen maar blij zijn met de veertig centimeter dikke muren en de heerlijke koelte in het huis.
En het comfort, ach ja. Afwassen viel best mee en een bad, dat zal ik dan thuis wel weer nemen. En stof, dat zag je niet op de ruwe vloer. De rust, de omgeving, de stilte enkel verstoord door het constante rustgevende kabbelen van het riviertje, de familie hagedissen (of waren het salamanders?) die rond het huis woonde en je constant kijkplezier opleverende, de heerlijke geur van de tientallen meters lange kamperfoelie haag, de vuurvliegjes ’s avonds als duizenden bewegende kerststerretjes in de groene afsluiting, daar deed niets nog afbreuk aan.
GEVRAAGD ZOMER HET HELE JAAR EN PLOTSELING ECCOLA HIER*
*vertaling Google Translate van “Cerco l’estate tutto l’anno e all’improvviso eccola qua”
(vreemd mijn bijna baas lijkt op ADRIANO)
http://blogderzuchten.wordpress.com/2008/01/14/een-huis-in-toscane-2/
CIAO!
HUP HOLLAND HUP!
“Reijnders verwacht komende vrijdag voor de wedstrijd tegen Frankrijk veel Nederlanders in Bern. “Vermoedelijk veel meer dan de ruim 30.000 supporters van maandag. De kans is groot dat door het succes tegen Italië veel mensen besluiten in de auto naar Zwitserland te stappen.”(bron: NDB)
Blijkbaar is er ergens in Zwitserland en Oostenrijk een soortement kampioenschap aan de gang. En blijkbaar heeft Nederland gisteren gewonnen. Waardoor Nederland massaal naar Zwitserland trekt donderdag en vrijdag.
Ik ook, uitgerekend donderdag, met de auto naar Italië via Zwitserland. Zucht, dat overkomt mij dan weer.
(Overigens zit ik hier met open mond de kijkcijfers te bekijken: maar liefst bijna zeven miljoen Nederlanders bekeken de match en vier en een half miljoen Nederlanders volgden de nabeschouwingen. In Bern vieren dertigduizend Nederlanders feest zonder problemen. De politie is fier. In Nederland worden zelfs de schapen oranje geverfd. Zo’n SAM gevoel, en toch loopt het niet goed in Nederland? Snap er niks van.)
DO YOU DO YOU SCOPITONE - OOIT GEMIST OF HERHALING
Vorig jaar zond LA UNE “Mamy Scopitone” uit. De scopitone oftewel de Anglo-Italo versie Cinebox! Deze documentaire was de aanzet voor een serie gepresenteerd door Mareva Galenter met muziek- en dansclips speciaal gemaakt voor deze merkwaardige Franse machine. Een soortement juke-box met een beeldscherm er bovenop, waar videoclips avant-la-lettre vertoond op werden. En waarom trok deze documentaire én serie mijn aandacht? Nostalgie, pure nostalgie.
Wij hadden begin jaren zestig zo’n scopitone in huis. Hoe verzeild zo’n Frans ding in een dorpscafé in een onooglijk Oostvlaams boerengat zal u zich afvragen. Dàt is een ander bijzonder verhaal. Over ondernemende vaders en hun nog ondernemender vrienden.
Een hele belevenis was dat, zo’n Cinebox -want zo noemden wij het- in huis. Drommen mensen kwamen er op af. Een TV-toestel in een woonkamer was nog een zeldzaamheid in die tijd, en dit was een toestel enkel voor muziek! Wonderlijk voorwaar. Regelmatig werden er rijen stoelen opgesteld, net als in de cinema, voor echte vertoningen. Mijn broer en ik, kleuters toen, mochten niet alle filmpjes zien. Streng verboden. Twee liedjes amper waren voor ons geschikt, oordeelde mijn moeder. Eén keer kijken en dan naar bed. “Zwei kleine Italiener”, wat ik jarenlang in een brabbelduits gezongen heb en “Banjoboy“, waar mijn broer dol op was. Net deze twee scopitone filmpjes zijn helaas niet te vinden. Toen er andere nummers gekozen werden, moesten we “Naar achter!”. En als dat niet snel genoeg ging was mijn moeder flitsend alert om met een dienblad het scherm te verbergen.
Sinds die documentaire en de serie begrijp ik waarom. De filmpjes waren ronduit gewaagd voor die tijd. Niet geschikt voor onschuldige kinderoogjes. Badpakkenspecials waar die van P-magazine tegen verbleken, wiegende heupen, verleidelijk dansende - dat was een absolute vereiste, al of niet kunstzinnig in de maat - rondborstige dames. Sommigen filmpjes zijn echte pareltjes. Anderen dan weer gewoonweg hilarisch. Zo simpel was een videoclip nog: beeld gewoon uit wat je zingt. Geen gedoe. Meer moet dat niet zijn. Trapped in the web of love, dan zetten we je toch gewoon achter een reuzeweb. Direction affection, zet er gewoon een wegwijzer naast. Jos Bosmans en ons Irène. Maar aantrekkelijk, amusant en gewoon geweldig om te bekijken, dat zijn ze stuk voor stuk. En er zitten prachtige songs tussen.
De reeks is afgelopen. Maar ooit wordt ze nog wel eens ergens uitgezonden. En gelukkig is er naast het tv programma ook een blog en website en is er ook op youtube heel wat te vinden. Ga eens op ontdekking met de youtube zoekterm scopitone of cinebox. Je blijft kijken! Hier alvast drie smaakmakers.
Allez, allez, approchez!*
Een duidelijke evolutie naar het einde het decennium:
(*de aanhef van een nummer dat waarschijnlijk zeer onkuis was, want dat hoorden we in de keuken nadat we weggejaagd waren)
http://bedazzled.blogs.com/bedazzled/quicktime-the-race-is-on-.html
http://www.arte.tv/fr/art-musique/Culture-Clip/Les-programmes/Clipstory/1053602.html
http://www.scopitonearchive.com/
DUIMEN!
Wanneer je wordt uitgenodigd door een potentiële werkgever voor een tweede (2de!) gesprek om daarbij o.a. kennis te maken met een directe medewerker, is dat dan een goed teken?
(brede glimlach)
‘MIJN TV WEEK’ gepresenteerd door Aïda
Waarom heb ik dan toch nog een TV in huis, zal u zich misschien afvragen na deze afkoeling. Om onderstaande programma’s.
Liveverslag van het Pinkpopfestival in Landgraaf, gepresenteerd door Dolf Jansen en Giel Beelen met beelden van de optredens, interviews en backstage-impressies.
Ideaal voor muziekminnende dames op leeftijd. Comfortabeler, droger, warmer, luxueuzer en goedkoper dan op de wei. En minder ergerlijk. Toeschouwer met een plaatsje op de eerste rij zonder storende elementen. (En een troost voor Oker). Hoera voor Nederland3.
Joris Luyendijk praat me de Libanese schrijver Amin Maalouf over Libanon, het recht om tot meerdere culturen te behoren en de strijd tegen een religieus fanatisme.
De uitzending van vorige week in de Tegenlicht-reeks “Weg uit de ‘War on Terror’ over de Britse vredesonderhandelaar Alastair Crooke, die drie jaar geleden de onafhankelijke organisatie ‘Conflicts Forum’ oprichtte, met als doel het wegnemen van de wederzijdse vooroordelen tussen het Westen en de politieke Islam, zou verplicht kijkvoer moeten zijn voor elke politicus. Ongemeen boeiend en het enige wat me stoorde was dat hier geen enkele vrouw in voorkwam. Maar dat is onderwerp voor een andere discussie.
Britse documentaire van de BBC over de effecten van een isolement op de lichamelijke en geestelijke toestand op de mens. Vrijwilligers werden blootgesteld aan verschillende gradaties van zintuiglijk isolement. Het experiment is erg onthullend in een tijd waar steeds meer gevangenen in eenzame opsluiting worden gehouden.
Een onderwerp dat me bijzonder interesseert en bezighoud. De geest, experimenten, gevangenen. Benieuwd.
Eveline Van Dijck schetst het schrijnend gebrek aan hulp voor mensen die vanwege hun chronisch psychische klachten hun leven ondraaglijk en uitzichtloos vinden en de dood verkiezen. Centraal staat de vraag hoe om te gaan met hun doodswens. Eveline van Dijck maakte deze documentaire naar aanleiding van de zelfdoding van haar zus.
Een vraag die onze familie al een aantal jaren beroert en waarvan we meer en meer overtuigd geraken dat dit ook onder de euthanasiewetgeving zou mogen vallen. Hoe hard wordt de confrontatie met dit onderwerp? Kijken of toch niet?
The inside story of the Dalai lama’s Struggle for Tibet, over het politiek leiderschap an de Dalai Lama. Deze opmerkelijke film werd aan de Britse parlementsleden getoond, voor hun recente ontmoeting met de Dalai Lama.
Zo blijft TV me dagelijks stof geven tot (nog meer) nadenken en leer ik elke dag wat bij.
La Stanza del figlio - De Italiaanse droom - Top Gear - De canvascrack - D-day to Berlin - Todesangst in Tibet, unterwegs in einem geknebelten land - The Apprentice - Cuba 50 - Imagine - The Culture Show - Made in the Eighties - Endes eines Amerikanischen Traums, Attentat auf Robert F. Kennedy - Ils font bouger La France: auto moto vélo: tous chauffards? - Ik vertrek (herh.) - De Canvascollectie - Coupling - The Genius of Photography - Gardeners’ World
“WAT DENK JE, AIDA, WAT GAAT ER NU DOOR JE HEEN? “(100X)
Men geraakt niet uitgeschreven over Mijn Restaurant. Daarom was ik zelf niet van plan er ook nog iets aan toe te voegen. In plaats van me echter over alles wat ik hierover lees mateloos te ergeren en allerhande blogs te vervuilen met mijn commentaar, vat ik het beter hier kort samen. Ik heb potverdorie zelf een blog.
De uitzending van gisteren is wat mij betreft alweer een dieptepunt in de tv-geschiedenis. Dan dacht ik dat ik ondertussen wel alles gezien had. Kan het nog onproffessioneler, idioter, stunteliger, overbodiger, slaapverwekkender, vervelender, debieler, langdradiger, triestiger, geldslikkender. Eén schaamteloze geldaftroggelarij.
En ik blijf maar niet begrijpen dat iedereen ook effectief SMSt!!
“Jelle wat zou je doen als nu ter plekke je restaurant zou afbranden en je zou al de gasten die er dan zouden eventueel kunnen zitten en die zouden zeggen dat het lekker is en voor je zouden kunnen stemmen maar dat dan niet meer zouden kunnen doen omdat ze zouden moeten vluchten uit je brandend restaurant, wat zou je dan doen Jelle?”
‘t Was zelfs niet eens grappig…
Voor de vervollediging er wel even bijvermelden dat ik nog nooit Sara en andere VTM programma’s gezien heb, dus ik kan niet écht vergelijken.
Ik hou mij hart vast voor de VTM-versie van de Italiaanse droom.
WIE BEN IK?
Dat zal ik eens haarfijn uitleggen wanneer mijn mercedes-model think-feel-do bijgesteld is nadat ik de mad-sad-glad-fase doorlopen heb en ik mijn kernkwaliteiten ontdekt heb aan de hand van het kernkwadrant en ik op deze manier mijn individuele balans kan in evenwicht brengen zodanig dat ik de dynamiek van de arbeidsmarkt kan bestuderen en me er employabiltiy-gewijs en LLL en MEP toepassend kan insmijten.
Daniel Ofman - Bezieling en kwaliteit in organisaties
Wiliam Bridges - Veranderingen
Dick Bolles - What’s the color of your parachute?
EXTRA’S - SEIZOEN 1&2&CHRISTMASSPECIAL - RICKY GERVAIS
Ik amuseer me enorm met Extra’s. Extra’s gaat over figuranten op een filmset. Van de briljante Ricky Gervais. Met grote sterren die zich van een heel andere kant laten zien. Maar telkens wanneer ik weer eens een afleverig bekijk, vraag ik me af of dit voor andere mensen die de filmwereld niet of minder goed kennen even grappig is. Of die beseffen hoe herkenbaar het is en hoe het strookt met de realiteit. En net daardoor zo bijzonder geestig is.
Ik heb er jaren mee te maken gehad, met figuranten. Honderden heb ik er rechtstreeks of onrechtstreeks uitbetaald, massa’s figurantenfiches zijn door mijn handen gegaan voor verwerking. Begrijpelijk toch dat ik even gegniffeld heb toen ik indertijd deze log las. “Onze” serie.
Een figurant is een geval apart. ‘t Is te zeggen, als je de kans hebt en het interesseert je, pak het dan zeker eens mee want het is een leerrijke ervaring. Op een set staan, ervaren hoe alles werkt en in elkaar zit, leuk en interessant. Voor één keer. De volgende keren is het vooral saai. Wachten. Nog wachten. Geduld. Je kan een filmcrew treffen die je respecteert, maar voor hetzelfde geld behandelen ze je als een decorstuk. Zelf deed ik het ook een paar keer. De eerste keren omdat ik vind dat je als je in die sector werkt moet weten waarover je het hebt. En de volgende keren om iemand een plezier te doen. Dat moet soms ook.
Het fenomeen figurant. Die andere categorie. De mensen die het blijven doen en in je database zitten en telkens terugkomen. Waarom, dat is me een raadsel. Slecht betaald. Het is bijna uitbuiting. Waarom gaat iemand voor een habbekrats een hele dag in de kou staan om twee keer heen en weer te lopen op de achtergrond? Of om in een tribune te zitten als een onzichtbaar stipje? Omdat ze toch graag bij die wereld willen behoren? Hoopt de figurant dat hij ooit eens zal ontdekt worden? Voor zover ik weet is er nog geen enkele figurant geweest die de plaats van de hoofdrolspeler mocht innemen toen die niet kwam opdagen. Verwachten ze dat de roem van de ster op hen afstraalt? Ietwat begrijpelijk wanneer het film betreft. Maar in reclame spelen slechts uitzonderlijk sterren. Toch in Vlaanderen.
Steeds kwam je dezelfde namen tegen. Soms was niemand uit de database beschikbaar, zaten ze op een andere set. Dan werd er geïmproviseerd en leek het of de volledige Albanese maffia of de presidentiële Congolese familie figureerde, afgaande op de namen. Het was dan een hele klus om de handschriften op de figuratiefiches te ontcijferen. Al hamerde je er elke keer op bij de producers. Uiteindelijk maakte je er gewoon maar wat van, Oulala Wazda. Wilený Pergòla. Halal Daarzie. Kiekeboegewijs.
Voor het laatste spotje van Sporza, dit voorjaar, passeerde een figurantenfiche waar het bedrag me opviel. Een figurant die zoveel meer dan gewoonlijk betaald werd, daar was iets (mis) mee. En de naam was amper te lezen.
Ik: Zeg, wéér zo’n karamellennaam, kunnen jullie daar nu nooit eens op letten of die namen goed ingevuld zijn?!! Trouwens, vreemd dat die zoveel meer krijgt, is dit een geval apart?
Productie-assistente: Wie is’t? Er waren maar twee figuranten.
Ik: Tja, dat probeer ik te ontcijferen. Sugar Jackson ofzoiets. Als dat geen nepnaam is, hihi.
Neen, ik heb geen interesse voor en verstand van sport, en ja, ik weet ondertussen al lang wie dit is.
http://www.bbc.co.uk/comedy/extras/
http://www.tvl.be/nl/nieuws/2007-06-27/keyser-van-de-smaak/
WAAR LIGT U EIGENLIJK VAN WAKKER?
Humo publiceerde vorige week de reportage van Günter Wallraff over zijn tewerkstelling bij bakkerij Weinzheimer, die broodjes levert aan de supermarktketen Lidl. Mijn verontwaardiging steeg naarmate ik vorderde in het artikel. Ik maakte me constant de bedenking of ik nu wel of niet de Lidl zou boycotten indien ik er klant was. Ik was wel zeker van wel maar tegelijk overwoog ik of dit wel zo’n goede keuze zou zijn. Indien er een totale boycot kwam, zouden de arbeiders van de bakkerij hiervan niet het slachtoffer zijn? Bovenop hun andere miserie. Maar Wallraff beëindigde zijn artikel met de hoop dat wij allemaal zouden inzien hoeveel macht we hebben als consument en dat we effectief iets kunnen doen. De klanten van de Lidl moeten zich laten horen zegt hij. Zolang de rechten van de arbeiders met voeten worden getreden moeten de klanten de Lidl en zijn schamele broodjes boycotten. Klare taal waar ik me volledig kan in vinden.
De nieuwe burgemeester van London, Boris Johnson, heeft beslist het oliecontract met Venezuela dat goedkope brandstof voor de Londense stadsbussen levert, niet te vernieuwen.
“I think many Londoners felt uncomfortable about the bus operation of one of the world’s financial powerhouses being funded by the people of a country where many people live in extreme poverty.“
Hij veegt de vrees dat de bustickets zullen in prijs verhogen onder tafel. Tot zolang het huidig contract loopt zullen de prijzen gehandhaafd blijven, verklaart hij. Een nobel initiatief, en een duidelijk signaal naar de Venezuelaanse regering, maar met bedenkingen van mijnentwege. Zullen die arme Venzolanen hiervan beter worden of zullen in plaats daarvan 250.000 Londenaars die van bijstand leven hiervoor moeten opdraaien onder de vorm van duurdere bustickets? Of worden beiden uiteindelijk gestraft?
All-in vakantie worden nog populairder dan ze al waren. Voor 750 eur kan u reeds een all-in vakantie boeken naar de Dominicaanse Republiek. Dit bedrag dekt amper de kostprijs van het vliegticket. Toch heeft niemand daar bedenkingen bij. Ik heb geen uitspraak van een bekende figuur gevonden hierover. Ik doe ze voor mijn luttele lezers: blijf er weg, neen u helpt niet die arme Domenicanen iets verdienen, u helpt ze uitbuiten. Ja, ik ben onwrikbaar in deze opinie en ik heb geen enkel argument pro. Ik ben niet voor niks drie weken on non-speaking terms geweest met mijn oudste vriendin toen ze een aantal jaren geleden naar Myanmar op (luxe)vakantie ging.
Ik stel me vragen. Ik wil het weten. Ik koop bewust. Ethisch consumeren, dat is mijn doel. Ecologisch consumeren lukt me minder goed, om één of andere reden ben ik daar minder voor gemotiveerd, alhoewel het regelmatig samenhangt. Ik wil niet overal het goedkoopste. Ik wik en weeg. Ik ben bereid een bepaalde prijs te betalen. Omdat goedkoper dan goedkoop niet koosjer is. Ik lees etiketten en laat bepaalde merken staan wanneer ze tot een bepaalde holding of multinational behoren. Ik kijk naar het land van herkomst van de producten die ik koop. Ik mijd ketens. Ik koop al lang geen Nike of Adidas meer. Aankopen bij H&M en Zara heb ik fors afgebouwd. Ik koop geen rokje meer van twintig eur. Ondanks dat het zeer verleidelijk is, voor dat geld kan ik het niet eens zelf maken.
Ik zeg niet dat ik op deze manier goed bezig ben, ik kan me vergissen. Ik kan me baseren op foute informatie. Of ik ben gewoon wat naïef. En er zijn zoveel dingen die het daglicht niet zien, die we niet eens te weten komen. Is er überhaupt nog wel iets te verkrijgen waar geen reukje aanhangt? Mogelijks koop ik ook élke dag foute producten. Maar ik doe een poging, de wil is er. En ik koop zeker geen ticket naar de Domenicaanse Republiek. Nooit zal ik nog plannen hebben om ooit eventueel eens broodjes te kopen in de Lidl. De vraag wie er uiteindelijk het slachtoffer van is/wordt, houd me bezig. Ik kom er niet aan uit. Ik blijf in dubio.
Boris heeft een verkeerde inschatting. Geen kat die denkt aan de Venezolanen. Günter roept in het ijle. Ik heb nog niemand zijn verontwaardiging horen uiten over de Lidl. Mensen kijken enkel naar hun eigen portemonnee, wat kan het hun schelen wat er achter zit. Er is geen volksopstand omdat Electrabel niet naar behoren werkt en ze vandaag met de zoveelste leugen wegkomen.
Wat doet u? Staat u stil bij uw koopgedrag? Koopt u bewust of is de prijs doorslaggevend? is het door onze verminderd koopkracht gepermitteerd om enkel nog de goedkoopste producten te kopen, zelfs al weten we dat die in sweatshops gemaakt zijn? Moeten we dan niet eerder bepaalde dingen opgeven om toch correcte producten te kunnen kopen? Boycot u bepaalde producten? En waarom dan wel/niet? Hebt u uw reis al geboekt naar een exotische bestemming? Hebt u een stevig argument waarom u dat doet? Kan het u wat/niet schelen? Helpt het wat ik als individu doe? Bent u zich bewust van uw macht als consument? Interesseert het u geen bal? Vertel ik hier onzin? Ben ik vermoeiend? Slaapt u en praat u liever over uw nieuwste iphone of amaai uw was en plas? Denkt u hierover überhaupt na? Wordt er ook nog gewerkt in de restaurants van Leuven en Hasselt of wordt er enkel nog campagne gevoerd?
Het benieuwt me.
BERICHT AAN DE ROBOTTEN
Gisterenmiddag bevond ik me even op de derde planeet links van de maan. Verkeersflits op de autoradio: “Opgelet, er wordt ons gemeld dat er MENSEN lopen op de ring ter hoogte van Wemmel. Nogmaal, waarschuwing: er lopen MENSEN op de weg!!!!” Ik weet niet waarom, maar ik moest daar heel erg mee lachen. Mijn fantasie sloeg op hol. Het klonk absurd. Alsof we allen aliens waren in onze ruimtetuigen en er een groot gevaar dreigde onder de vorm van primitieve volkeren die ons in grote getale kwamen aanvallen. Zo werd het paniekerig aangekondigd.
Maar ik kan u gerust stellen, ik was net toevallig in de buurt, de MENSEN zagen er heel onschuldig uit. Die dekselse bejaarden met hun caddy’s maken niet enkel de post en dendelhaise onveilig. Nu ook al op uw ring!
CANVAS - WEERWOLVEN AFLEV. 10 - 26 MEI - PIERRE-ALAIN VOLONDAT
“Beste organisatoren en promotoren van concerten,
Wat heb ik jullie misdaan?. Vertel me dat eens. Ligt het aan jullie dat ik nooit mag spelen. Of hebben ze jullie bespeeld en zijn jullie er domweg ingetrapt? Ik richt me tot organisatoren overal ter wereld … Onthou dit: ik ben het niet die mijn talent verspeeld door niet te spleen. Ik wil maar al te graag spelen. Ik wil de uitdaging aangaan. Maar sommigen onder jullie zullen zich ooit moeten verantwoorden.
Maar op die dag zal het te laat zijn. Ik waarschuw jullie. Er bestaan nog andere begenadigde pianisten, maar ik heb het recht om voor mezelf op te komen. Ik mag dit zeggen. het is alsof jullie me monddood maken Me verhinderen van me uit te drukken.
Werken in een vijandige sfeer, wat in de muziekwereld niet vreemd is, heeft geen enkele zin. ik breng een boodschap van vrede. Ik breng een boodschap van liefde. Van vriendschap, tederheid en affectie.
Veel mensen kennen me slechts oppervlakkig. Veel mensen denken dat ik een monster ben. ze houden me voor een echte freak Wie dienkt dat ik me onfeilbaar acht en me nooit vergis, net die mensen vergissen zich.
Ik ben niet boos op het publiek. Mensen willen me nog steeds aan het werk zien. Jullie, organisatoren, verhinderen dat. Het publiek hoort mijn boodschap niet. Als jullie me niet uitnodigen weet dan dat dit me niets doet. Ergens stemt het me wel droevig maar ik heb andere zaken aan mijn hoofd. Als het voor iemand jammer is, is het voor jullie en niet voor mij.
Ik zou bijvoorbeeld graag spelen in het Paleis voor Schone Kunsten. Geen idee waarom ze me niet willen, heb ik de organisator wat misdaan?
Als ze iets tegen mij hebben dat ze het dan zeggen. Dat zou ik veel correcter vinden. Het kan me niet schelen of dit gevolgen zal hebben ik ben het toch gewoon om weinig op te treden maar ik speel weinig. Dat zeker.”
DEEL 1 VORIGE WEEK: De eerste vijf minuten van dit programma grijpen je al direct naar de keel. Aan het woord is een verbitterd mens. Een buitenstaander, een genie. En de volgende twintig minuten wordt het er niet beter op. Beelden van een optreden in een achteraf concertzaaltje voor twintig man. Optreden in het salon van een chique hotelketen voor zakenlui. Pakkende uitspraken. Afwisselende emoties van opstandigheid, berusting, vertwijfeling, woede, moedeloosheid, met een enorme hunkering naar liefde en erkenning en als boventoon.
Ik leef niet, ik besta. (…) Hopelijk wordt dit jaar beter. Wanneer dit jaar niet het jaar van de kentering wordt zal ik eens vloeken. Godverdomme loop naar de hel, het is toch waar!
Net op het moment dat je wil in tranen uitbarsten door een immens gevoel van zielsverwantschap en begrip en boosheid om zoveel onrecht en hoe de wereld in elkaar zit en denkt laat deze mens toch iets goeds hebben in zijn leven, hoor je hem verklaren:
En dan is er nog mijn huwelijk met Geneviève dat een echt succes is. Want in haar heb ik een buitengewone vrouw gevonden. Er was toch meer dan lijden alleen. Daar moet toch iets tegenover staan. Je kunt niet totaal vermorzeld worden.
Aangrijpend, dat is het minstens wat je kan zeggen. Morgen deel twee. Ik wil het u van harte aanbevelen.
Links:
http://www.canvas.be/extra/html/programmas/c_weerwolven_afl10_pierrealainvolondat2.shtml
http://www.vpro.nl/programma/vrijegeluiden/afleveringen/14705403/items/15456971/
http://www.trends.be/nl/72-37-16986/weerwolven–pierre-alain-volondat.html
http://www.bozar.be/home.php?lng=nl
TV tip 14/01 - Chelsea Flower Show
ELKE DAG EEN GOED DAAD (BZN)
Beste Enquêteur,
Bij deze wou ik u laten weten dat ik een paar uur geleden in de enquêtebus aan het Zuid in Gent tegen u gelogen heb. Dat spijt me nu, heb ik in de auto op de terugweg naar huis zitten bedenken. U doet ook maar uw werk. Maar u werd steeds moedelozer toen u mij aansprak met de vraag of ik wou deelnemen aan uw enquête en ik helaas al vijf keer naar waarheid had moeten ontkennend antwoorden omdat ik geen enkel soort van het door u voorgestelde openbaar vervoer gebruik. Toen u smekend en al haast wanhopig in een laatste poging vroeg of ik dan uiteindelijk toch misschien eventueel de kusttram gebruikte kon ik mijn spontane neiging tot hulpvaardigheid niet meer onderdrukken en heb ik dus tegen beter weten in affirmatief geantwoord, waarmee u mij opgelucht uitnodigde om mee te gaan naar de tot kantoor omgevormde bus voor een ondervraging over bewuste kusttram.
Het spijt me. Binnen in de bus heb ik u een kwartier aan het lijntje gehouden, maar dit geheel met de beste bedoelingen. Ik had toch niets anders te doen en u klaagde zo over het feit dat er zo weinig mensen enthousiast hun medewerking aanboden. Kijk, en ik leefde er zo van op dat ik iemand kon plezieren. Even leek het alsof ik weer aan het werk was en me kon nuttig maken door doelloze zielen te helpen. Maar ik wil u nu bekennen dat ik eigenlijk het afgelopen jaar slechts hoop en al één keer de kusttram gebruikt heb en geen >52 keer vooral in het weekend op zaterdag/zondag. Ik weet daardoor ook niet of die trams stipt rijden in tegenstelling tot wat ik beweerde. Bovendien heb ik er echt totaal geen idée van of er lange wachttijden zijn, hoe het comfort en de verlichting van de wachtplaatsen is en hoe het gesteld is met de orde en de veiligheid op de tramstellen. Bij de chauffeurs en hun hulpvaardigheid kan ik me wel wat voorstellen maar dat ze zich steeds uiterst hulpvaardig en vriendelijk opstellen, dat hun rijstijl subliem is en dat ze een vat van informatie zijn heb ik louter uit mijn duim gezogen. Dat ik aan élke vraag het cijfertje vier (hoogst tevreden) toekende, heeft enkel te maken met het feit dat ik vandaag in een extreem goede bondzondernaam bui was en dat ik De Lijn tenminste één uiterst compleet tevreden klant wou bezorgen al was het maar op papier.
Het spijt me dat ik u en in één ruk door De Lijn in het ootje genomen heb. Maar geef toe, u treft ook schuld. U had toch moeten argwaan krijgen toen ik op de vraag ‘Van welk vervoersbiljet maakt u gebruik?’ de gratis omnipas65+ aangaf. Zo afgeleefd zie ik er ondanks mijn recente tegenslagen toch ook nog niet uit. Desondanks gaf u vlijtig en zonder verpinken dit antwoord in op de computer en zelfs toen ik u correct mijn geboortedatum doorgaf na het afnemen van de enquête en ik een zweem van “die komt er waarachtig nog patent voor op haar leeftijd” in uw blik bespeurde merkte ik nog geen seconde twijfel bij u over de correctheid van mijn eerdere antwoorden.
Ik wil graag goed slapen deze nacht. Vandaar deze schuldbekentenis. Maar laat u gerust de resultaten voor wat ze zijn. U ligt er wellicht niet wakker van.
Met vriendelijke groeten en tot een volgende keer!
PS Nogmaals hartelijk bedankt voor het zeer nuttige geschenkje!
Links:
http://www.delijn.be/
http://www.delijn.be/vervoerbewijzen/types/abonnement/omnipas_65_plus.htm
http://cobra.vdab.be/cobra/Cobra?event=algemeneFiche&clusterBeroep=235
DIRK GELDOF - WE CONSUMEREN ONS KAPOT - EEN ESSAY OVER GELUK EN CONSUMPTIE
ER ZIJN ZO VAN DIE DAGEN WEKEN
Dat je geen zin hebt om uit je bed te komen maar dat je moet omdat je twee katten naast je om eten bedelen en niet ophouden voordat ze dat gekregen hebben en die ene kat blijkt een blaasontsteking te hebben zei de dierenarts gisteren en dat is de reden waarom hij overal in huis urine verliest en heel je kot stinkt naar kattenpis maar dit geheel terzijde en dan kom je beneden en wordt je bedenking dat het weer zo’n dag gaat worden bevestigd doordat je vaststelt dat er drie emmers water uitgekieperd zijn in je woonkamer omdat de aansluiting van je keukenkraan met de boiler al twee weken stuk is en daar een emmer onder staat om dat water op te vangen maar dat sinds deze nacht dus blijkbaar niet meer bij druppelen alleen gebleven is en dat je geen boilerman vindt ‘t is te zeggen je vindt er misschien wel één maar je vertrouwt ze niet want ze gaan je natuurlijk in de zak zetten want dat stond in den Humo en tonen alsof ze uren werk hebben en die dan aanrekenen aan honderd eur per uur maar het is eigenlijk iets wat elke doehetzelver kan maar je bent geen doehetzelver en je moet dan weer een vakman vragen voor zo’n dingen terwijl er eigenlijk geen vakmannen meer blijken te zijn want dat heb je zelf vorige week nog vastgesteld met je haag die kapot gaat en dat je dat expres door een vakman laten doen had omdat je dacht dan zal het goed gedaan zijn en dan ben je een halfuur aan het dweilen terwijl je snakt naar koffie en ondertussen merk je dat je o zo degelijke kwaliteitskeukenkast uiteindelijk na twee weken gezwicht is onder het slikken van de wateroverlast en toch begint op te pellen en vraag je je af waarom jou dat weer overkomt en dat dat nu het enige degelijke in je huis was waar nog niks mis mee was en ter verstrooiïng ga je dan maar eens tijdens je ontbijt waarvoor je eindelijk kan gaan zitten nu ook de katten eten gekregen hebben de krantenkoppen lezen op internet want dat abonnement op de krant heb je opgezegd omdat je vooruitziend bent en je dacht eerst maar zien dat je nieuw werk hebt vooraleer je op de grote voet van vroeger blijf verder leven ondanks het feit dat je wel lang genoeg uitbetaald bent maar niet weet wat de toekomst zal brengen en je bent nogal vooruitziend en dit iets is waar je kan op bezuinigen en je zal dan later wel zien of je weer een inkomen hebt waarbij je je een krantenabonnement kan permitteren en dan merk je dat je internet nog steeds niet werkt en dan denk je er zal vandaag niets anders opzitten dan naar een Apple-verdeler te gaan want je geraakt gefrustreerd omdat je je ei niet kwijt kan op je blog en je begint afkickverschijnselen te vertonen maar dan denk je dat je eigenlijk wanneer je daar bent zal zin hebben om je computer op het hoofd van die Apple-verdeler stuk te slaan omdat die zal antwoorden “Neen madammeKE, ik kan daar nu niet efkes naar kijken, ge moet die binnendoen” en omdat je er zeker van bent dat je wanneer hij zegt je mag hem binnen drie dagen komen halen het uiteindelijk zullen drie maand worden en dan wanneer je hem eindelijk zal mogen komen afhalen al je gegevens zullen gewist zijn en hij zal zeggen: “Ahja madammeKE, ge wist dat toch dat ge nen back-up moest maken” terwijl het eigenlijk waarschijnlijk gewoon een vinkske is dat niet aangeklikt is of teveel aangeklikt is maar je niet weet welk vinkske want je hebt al elke mogelijkheid geprobeerd volgens het systeem dat je ooit geleerd hebt in de wiskundelessen en het werkt nog niet en dan denk je wanneer je bruin meergranenboterhammeke met zo’n immens magere kaas dat het lijkt of er een plastic velletje tussen ligt opgegeten is omdat je geen troostende witte boterham dik besmeerd met chocopasta mag eten omdat je sinds je niet meer werkt alweer vijf kilo bent aangekomen omdat je hele dagen thuis zit en je zo graag eet en daar dan tijd voor hebt om dat uitgebreid te doen en je hele kast vol hangt met kleren waar je niet meer in kan dat je dan maar misschien eens een fotoreportage van je zelfgemaakte kleren in die twee maand dat je al thuis bent kan voorbereiden om direct te publiceren op je blog wanneer je verbinding weer werkt om toch te laten zien dat je niet van ‘s morgens tot ‘s avonds luiweg voor je tv hangt maar je dagen goedgevuld zijn met allerlei activiteiten en dan heb je een eerste compositie gemaakt op je paspop en dan wil je daar een eerste foto van nemen maar dan blijkt je fototoestel ineens niet meer te werken en je zou begot niet weten waarom en dan ben je daar een uur mee aan het prutsen maar dan geef je het op omdat die van dat selectiebureau die je eergisteren gebeld heeft om te vragen of je geïnteresseerd bent in een job - neen eigenlijk niet maar ik zal wel moeten - belt of je niet vergeten bent een cv op te sturen en je die cv nog moet maken omdat je nooit gedacht had dat je nog ooit in je leven een cv zou moeten versturen en je je cv van tien jaar geleden opgediept hebt maar die volgens de outplacementmedewerkster die ook psychologe is helemaal niet meer blijkt te voldoen aan de huidige sollicitatiemarkt en dan denk je dat je daar dan maar zal aan beginnen want ze moet die morgen hebben maar dan besef je ineens weer waarom je dat zit te doen omdat je ontslagen bent en je dat nog steeds zo onrechtvaardig vindt vooral omdat je de afgelopen dagen weer meermaals geconfronteerd geweest bent met de incompetentie van degene die ervoor gezorgd heeft dat je ontslagen bent omdat je gemerkt hebt dat je buiten dat je nog op de server kon en de klanten en leveranciers niet eens fatsoenlijk op de hoogte gesteld werden dat je “andere uitdagingen aangegaan bent” maar dat daar bovenop ook nog eens blijkt dat ze nog niet eens simpelweg kunnen gegevens doorgeven aan het sociaal secretariaat en al je ontslagpapieren ook nog eens niet in orde zijn en dat je daarvoor ook weer moet stappen zetten om die in orde te krijgen en dan wordt je daar zo kwaad over dat je helemaal geen zin meer hebt om een cv op te stellen want dat je eigenlijk beter in je bed zou kruipen om je ervan te weerhouden om met een bazooka binnen te vallen bij je ex-werkgever nadat je al je collega’s verwittigd hebt wanneer je dat gaat doen zodat zij zich kunnen veilig stellen maar je bedenkt dat noch het ene noch het andere niet echt hoort en je dus beter een vriendin opbelt om te lunchen in Brussel zodanig dat je eens wat meer ziet dan dat plattelandsdorp hier maar dan bedenk je dat je tank bijna leeg is en je dan moet tanken en nu je baas je benzine niet meer betaalt je beseft hoe duur dat is en dat het in het kader van je besparingsmaatregelen misschien ook beter is dat je niet wéér voor een derde keer gaat buitenhuis eten op één week tijd dus dan check je je mail maar eens want misschien heeft er iemand aan jou gedacht en dan lees je hoe je vriendin in Singapore grootse avonturen beleeft en dan wordt je verteerd door nostalgie en ben je eigenlijk nog kwaad bij omdat je vindt dat iedereen die schitterende verhalen zou moeten lezen en dat je het haar zo zou gunnen dat ze kan voor een blad schrijven en je beseft dat bijna niemand dat leest want dat de mensen liever lezen over huisjeboompjebeestje en ambtenaren die niet werken en dan dwalen je gedachten af naar Tom Naegels van wie je in het weekend in De Standaard een zeer gesmaakte tirade las over “madammen” waarmee je het eigenlijk volledig eens bent maar het je ergert dat hij het forum van De Standaard heeft om dat te verkondigen terwijl jij daar al maanden op die stoute wijven foetert en dat Verantwoord tijdverlies daar lang geleden al gelijkaardige stukjes over schreef maar dat is maar een blog terwijl elke week hetzelfde geschreven wordt in “Het gat van de wereld” in Humo maar dat je dat niet mag zeggen omdat hij je zoon is terwijl je daar toch even erg of harder moet om lachen en hij echt wel sterk is in dat genre en je bedenkt dan dat je andere zoon te koppig is om mee te doen aan de Canvascollectie omdat hij vindt dat echte kunstenaars geen belang hechten aan competitie en in wezen ben je daar wel fier op want hij heeft gelijk en het programma is niet slecht maar je zou er toch niet willen in verschijnen en je hebt hem toch geleerd om tegendraads te zijn maar aan de andere kant zou je toch willen dat zijn hard werk en inzet ook gewaardeerd worden en ondertussen hoor je nog maar wéér eens een keer dat irritante gekweel van een door Radio1 geplugde Eva Deroovere die ze beter een Orpheus in haar strot zouden persen of nog beter dat door mij, malcontente uitzondering, zouden laten doen en dat dan misschien kunnen filmen voor Man bijt hond of de Rode loper “Moegetergde radio1 luisteraar de wanhoop nabij” of eerder en misschien nog beter kunnen publiceren in de nieuwe Story en dan ga je toch nog eens proberen of je niet kan bloggen omdat je dit allemaal kwijt wil want eigenlijk was je gewoon al drie dagen te lui om je laptop rechtstreeks te verbinden via ethernet omdat je bureau een naaiatelier geworden is en hij vol ligt met stoffen, patronen, een stik- en een overlockmachine en dan heb je uiteindelijk een plekje gevonden en steek je de kabel in en blijkt dat te werken en ligt de oorzaak gewoon bij airport/wifi waar je zo vanzelfsprekend vanuitging dat daar niks kon fout mee gaan en dan zeg je tegen jezelf stomme trut je ziet wat er van komt als je te lui bent om de trap op te gaan met die laptop en die even aan een kabeltje te hangen maar nu besef je wel dat je niet meer kan buitenzitten met je laptop voordat het probleem met die wifi opgelost is maar je weet niet wie dat kan doen.
(adempauze)
Je twijfelft of je nu echt werklozengedrag begint te vertonen en je vraagt je af of dit alles hoger beschreven de wetmatigheden zijn waardoor je in de marginaliteit belandt. En of je uiteindelijk binnen een paar maand 150 kilo wegend, opnieuw rokend van miserie en verslaafd aan de drank in een stinkend *want je kat pist nog steeds waar hij het gedacht heeft omdat je geen geld hebt voor medicijnen* en vuil *want je hebt je kuisvrouw moeten opzeggen omdat je je dat niet meer kon permitteren en zelf schoonmaken dat doe je niet graag* hol waar niks nog marcheert en alles stuk en vervallen is en niemand meer op bezoek mag of wil komen zal voor de tv liggen belspelletje doen (dan wel ’s nachts want overdag worden ze verboden maar overdag, dan slaap je allicht omdat je moe bent van de hele nacht voor je tv te hangen) omdat niemand nog contact met je wil omdat je een asociale irritante negatieve vuile slordige triene geworden bent die hele dagen joggings draagt en de neiging tot misantropie niet meer verdringt. Maar misschien geeft dat dan stof voor een schitterende biografie met de werktitel “van middenkader tot marginaal”. Of denk je daar dan zelfs niet meer over na?
Ik ga mijn cv afmaken.
Links:
http://www.hapland.be/
http://singajo.wordpress.com/
http://svendeschutter.wordpress.com/2007/10/22/de-straf-van-de-madammen/
http://svendeschutter.wordpress.com/2008/03/25/met-de-wijven-niets-dan-last/
http://canvascollectie.canvas.be/
http://gerdernissen.wordpress.com/2007/10/08/waarom-mag-een-informatiezender-niet-leuk-zijn/
http://gerdernissen.wordpress.com/2007/09/07/lilly-allen-bekogeld-met-zaklampen/
http://gerdernissen.wordpress.com/2007/09/04/radio1-en-de-gevolgen-op-mijn-ochtendhumeur/
http://blogderzuchten.wordpress.com/2007/12/07/23/
http://www.rightmanagement.be/home/nl
Wie kan helpen? Na Margo ben ik het volgende slachtoffer. Ik slaag er sinds maandagavond niet meer in om verbinding te krijgen met mijn blogs (deze en deze).
Ik kan niet inloggen, ik kan geen reacties lezen of geven. Het molentje blijft maar draaien en na een tijd krijg ik “server lost connection time-out”. Het eigenaardige is dat dit ook met een groot aantal andere blogs dat ik wil bezoeken zo is en dat er dan weer andere zijn (ook binnen wordpress) waar ik gewoon wel op kan. Ik stel me hierdoor de vraag of het lay-out gebonden is. Blogs van het bloggers platform geven geen probleem, Typepad evenmin. Blogs met eigen domeinnaam, hangt er volgens mij vanaf welk platform er achter zit. World of Bobby bvb lukt, Tante Annie dan weer niet. Louis Van Dievel evenmin of houbi.com ook niet. Melancholia wel. Ik krijg de beginpagina van nl.wordpress.com maar doorklikken op blogs lukt niet. Alle berichten komen wel door in mijn google reader.
Heeft er nog iemand gelijkaardige problemen? Ziet er iemand een lijn in dit probleem? Is het computergerelateerd?
Kan iemand helpen, ik begin namelijk afkickverschijnselen te vertonen.
Dank u!.
Wil er rekening mee houden dat ik ook niet kan reageren op deze blog, noch op die van mij. Dit bericht werd via een andere pc geplaatst.
Aïda
UPDATE
“Dat het aan mijn computer ligt zal duidelijk zijn, maar misschien herkennen apple-gebruikers het probeem. Wegens geen vrienden met verstand van computers zijn er hier misschien mensen die me kunnen helpen. Ondertussen ben ik, met mijn beperkte computerkennis vanalles aan het bedenken. Net voordat het probleem zich beginnen voordoen is heb ik een update gedaan van mijn software, wat ik om de zoveel tijd doe. Er zat ook een security update bij. Hierover is enkel geen info beschikbaar. Zou het mogelijk zijn dat er hierdoor instellingen veranderd zijn (zelf pruts ik nooit aan instellingen waarvan ik niets ken omdat ik weet waar dat toe leidt) en er extra (meer) beveiligingen opzitten waardoor je niet meer op bepaalde blogs kan?
Ik heb twee fotootjes genomen van de instellingen zoals ze nu aangevinkt zijn. Ik weet niet of hier iets veranderd is sinds de update want ik onthou zulke dingen niet en ik noteer ze ook niet.
(De firewall staat normaal aan maar heb even uitgezet om te testen of het wel lukt maar niet dus). Wanneer ik start blijven dezelfde opties aangevinkt.
Wat ik ondertussen ook ondervonden heb: vele sites lukken maar ik kan vb ook niet inloggen op ebay of op andere sites waar ik een paswoord moet ingeven. Ttz, surfen zonder ingelogd te zijn op die sites lukt wel, maar wanneer ik moet inloggen marcheert het niet meer.
Dank u!!”
